2018 November 16 - جمعه 25 آبان 1397
سنبل شهادت
کد مطلب: ٩٧٠٣ تاریخ انتشار: ١٦ آبان ١٣٩٧ - ١٤:٢٥ تعداد بازدید: 93
صفحه نخست » عمومی » سایر اخبار
سنبل شهادت

خدا را شکر می کنم که به فیض شهادت نایل شدم.

 به گزارش خبرنگار خبرگزاری عتبات؛تاریخ تولد سال 1340 در متولد روستای علیشار از توابع زرند ساوه بسیم چی لشکر 27 محمد رسول الله بود تاریخ شهادت 10 اسفند  1365بود محل شهادتش شلمچه بود مزار قطعه۲۹ گلزار شهدا تهران خستگی نداشت. می گفت من حاضرم تو کوه با همه تون مسابقه بذارم، هر کدوم خسته شدین، بعدی ادامه بده اینقدر بدن آماده ای داشت که تو جبهه گذاشتنش بیسیم چی. بیسیم چی (شهید) پور احمد اصلاً دنبال شناخته شدن و شهرت نبود. به این اصل خیلی اعتقاد داشت که اگه واقعاً کاری رو برای خود خدا بکنی، خودش عزیزت می کنه. آخرش هم همین خصلتش باعث شد تا عکس شهادتش اینطور معروف بشه

هر کار می کرد، برا خدا می کرد؛ اصلاً براش مهم نبود کسی خبردار می شه یا نه! عجیب نسبت به بچه های یتیم هم حساس بود، کمک به یتیمان هیچوقت فراموشش نمی شد

 

یه بار که تو منطقه حسابی از بچه ها کار کشیده بود و به قول معروف عرقشون رو در آورده بود، جمعشون کرد و بهشون گفت: “نکنه فکر کنین که فلانی ما رو آموزش می ده، من خاک پاهای شماهام. من خیلی کوچیکتر از شماهام اگه تکلیف نبود هرگز این کار رو نمی کردم ولی دلش رضا نداده بود و با گریه از همه خواست که دراز بکشن. همه تعجب کرده بودن که می خواد چیکار کنه. همه که خوابیدن اومد پایین پای تک تک بچه ها و دست می کشید به کف پوتین بچه ها و خاکش رو می مالید رو پیشانیش. می گفت: من خاک پای شماهام

داداشش می گه: یه بار نشسته بودم کنار مزارش؛ دیدم یه جوون اومد سر مزار و بهم گفت: شما با شهید نسبتی دارین؟ با اصرارش گفتم برادرشم. همینکه اینو شنید، گفت: ما اول مسلمون نبودیم، اما با اجبار مسلمون شدیم ولی از ته دلمون راضی نبودیم و شک داشتیم. تا یه بار اتفاقی عکس این شهید رو دیدم. واقعاً حس می کردم داره باهام حرف می زنه؛ طوری تاثیر روم گذاشت که از ته قلبم به اسلام ایمان آوردم و از اون به بعد همش سر مزارش میام بعد شهادتش یه نامه به دستمون رسید که چند روز قبل از شهادتش نوشته بود، اولش اینطور شروع می شد: “از اینکه به این فیض عظیم الهی نایل شدم، خدا را بسیار شکر گذارم دفعه آخری موقعی بود که بچه ها یک به یک جلو می رفتن و بر می گشتن. یه بار دیدیم امیر بلند شد که بره تو خط. یکی بهش گفت: حاجی! الان نوبت منه ولی امیر گفت: نه! حرف نباشه، این دفعه من می رم همین دفعه بود که با خوردن یه خمپاره شهید شد.

انتهای پیام/





Share
* نام:
* پست الکترونیکی:
* متن نظر :
* کد امنیتی: